Een theater/concert in drie stemmen

foto gemaakt door een lid van het
Sonderkommando in Auschwitz

Verborgen in het woud ligt het kamp.

Kunnen wij ons inbeelden wat de gruwel van het concentratiekamp was? Kunnen we daar iets over zeggen?
De Parade speelt Wald: een bevragende elegie in drie stemmen. Twee acteurs en een pianist proberen het onvoorstelbare te benaderen aan de hand van teksten, muziekstukken, beelden...

Wat kan er verteld worden over de meegemaakte ervaringen in het concentratiekamp van Buchenwald? Wat is het wezenlijke van de kampervaring? Van de Holocaust wordt vaak gezegd dat hij ‘onvoorstelbaar’, ‘onbeschrijfelijk’, ‘onuitsprekelijk’ is. Maar het is inherent aan het menselijk bedrijf om keer op keer het onmogelijke te proberen.

Marguerite Duras

De Hongaars-Joodse auteur Imre Kertesz, die de concentratiekampen overleefde, schreef: "Van de Holocaust kunnen we ons alleen met behulp van de esthetische verbeeldingskracht een waarheidsgetrouwe voorstelling maken."

Een andere overlevende, de Spaanse schrijver, ex-communist en oud-minister van Cultuur Jorge Semprun: "Alleen met de kunstmatigheid van een in toom gehouden verhaal zal de waarheid van de getuigenis gedeeltelijk kunnen worden overgebracht."

In Wald worden drie stemmen met elkaar geconfronteerd. De acteurs Tom de Hoog en Hilde Wils brengen verhalen van diegenen die de kampen hebben meegemaakt (o.a. van Imre Kertesz en Jorge Semprun) en van diegenen die zich proberen voor te stellen hoe het daar is/was (Marguerite Duras die wacht op de terugkeer van haar man die naar Buchenwald werd gedeporteerd). De derde stem is die van de muziek, de kunst die het onbenoembare en het onvoorstelbare wellicht het dichtst kan benaderen. Alain Franco zit aan de piano en reikt een muzikaal discours aan, met muziek van o.a. Bernd-Alois Zimmermann, Johannes Brahms, Ludwig van Beethoven en Robert Schumann.

Première: 8 oktober 2008, Kaaistudio's, Brussel