Susan Sontag
door Annie Leibovitz

De jaren negentig van vorige eeuw: tijdens een bloedige oorlog valt het voormalige Joegoslavië uit elkaar. In dit gewapende conflict verwerft de Bosnische hoofdstad Sarajevo een zeer sterke symboolfunctie. Aan het vreedzame samenleven in die stad van Bosniërs, Serviërs en Kroaten, christenen en moslims komt een abrupt einde. De utopische droom van een hechte en diverse multiculturele gemeenschap wordt aan diggelen geslagen. Heel Europa stond erbij en keek ernaar.

Sarajevo: geen stad meer, "maar een monument, een vreselijk aandenken voor iedereen" (Joseph Roth). Dàt is het uitgangspunt voor deze productie van De Parade.

Rudi Meulemans situeert zijn tekst in New York in 1993: deze dubbele afstand in tijd én in ruimte verwijst meteen naar de kern van de problematiek die Sarajevo aanboort. Hoe kunnen wij ons vandaag in het rijke westen nog betrokken voelen bij de ellende die zich in een wereld of een tijd ‘ver van ons bed’ afspeelt? Hoe gaan we om met die onmacht om ons in te leven in wat anderen meemaken? Hoe overbruggen we de kloof tussen het concrete ervaren van en het abstracte praten of schrijven over die ellende? Heeft het schuldgevoel omtrent ‘het zich niet engageren’ een waarde? En zo ja, hoe kunnen we die waarde productief maken?

Annie Leibovitz
door Susan Sontag

De vijf personages die Meulemans ten tonele voert worstelen met deze problematiek.
Susan – een figuur die naar de Amerikaanse schrijfster Susan Sontag verwijst- keert net terug uit Sarajevo waar ze met plaatselijke acteurs een voorstelling van Becketts Wachten op Godot heeft gerealiseerd. Haar zoon David zoekt een manier om vorm te geven aan zijn verlangen zich te engageren. Elizabeth heeft gedocumenteerde artikels over ‘de Joegoslavische kwestie’ geschreven, maar is nooit ter plaatse geweest. Cineast Richard wil zijn carrière een nieuwe wending geven door een film over Sarajevo te maken. En dan is er nog Annie, Susans geliefde, die via haar foto’s een bijdrage wil leveren.

Met Sarajevo begeeft Rudi Meulemans zich ook op nieuwe paden wat zijn schriftuur betreft. Daar waar zijn vorige teksten hoofdzakelijk uit een compositie van monologen bestonden, kiest hij dit keer voor de dialoog. Sarajevo is opgebouwd uit een reeks korte scènes waarin de vijf personages al pratend naar oplossingen zoeken voor hun concrete relationele, ethische en politieke problemen.

De vragen van de personages zijn ook ‘onze’ vragen van vandaag: die van de acteurs van de Parade, die van toeschouwers in de zaal, die van de niet behoeftige Europeaan die toekijkt bij wat er in de wereld gebeurt…

Sarajevo is het derde deel uit de cyclus rond de Habsburgers. De andere delen zijn Starnberg, De executie van Maximiliaan en Mayerling.

Première: 14 maart 2008, Kaaistudio's, Brussel