foto bewerkt door Bacon

De personages die Rudi Meulemans intrigeren zijn buitenstaanders in de maatschappij. Meestal zijn het kunstenaars, vaak homoseksueel, niet zelden met een fascinatie voor dood en geweld. Voor Life is all we have hanteert auteur Rudi Meulemans de triptiekvorm die ook in het werk van de Engelse schilder Francis Bacon een bevoorrechte plaats inneemt. Bacon schilderde vaak een links en een rechts paneel met twee verschillende figuren die dan in het middenstuk (de synthese?) van het schilderij samengebracht werden tot een verwrongen onherkenbaar kluwen.

De eerste stem is die van Jessie Lightfoot, het kindermeisje van Francis Bacon, die bij de schilder bleef tot aan haar dood en alle dagelijkse zorgen van zijn leven op zich nam. Zij heeft het even over zichzelf, maar vooral over hém, de schilder; aan haar discours voegt ze verhalen en gebeurtenissen toe die haar zijn bijgebleven, haar hebben geraakt.

studie voor
Self-Portrait-Tryptych

De tweede stem is die van de schilder zelf, die vertelt over zichzelf, over het samengaan van liefde en ondergang, over chaos en toeval, over het geweld van het leven.

Het ‘derde paneel’ toont een aarzelende tweestemmigheid. Op deze panelen worden verschillende in sequentie gemonteerde blikken geworpen

In dit Bacon-portret ligt de klemtoon op het samengaan van de brutaliteit en onmiddellijkheid in Bacons werk, op de wanorde en het ongeregelde in zijn leven. "Nearly all reality is pain",zegt Bacon, maar de intensiteit waarmee hij die realiteit beleefd heeft, verraadt een diepe verankering in en liefde voor het leven.

Life is all we have is het tweede deel uit de Trilogie van het goede leven, het eerste deel is Caravaggio, en het derde deel Don't touch here.

Première: 28 maart 2003, Kaaistudio's, Brussel