Naïm Khader, Wael Zwaiter, Mahmoud Hamshari en Ezzedine Kallak zijn enkele van de vertegenwoordigers van het Palestijnse Bevrijdingsleger in Europa die in de jaren 70-80 vermoord werden door de Mossad. Dhakara doet het relaas van deze moorden. Maar er is meer. De basisstructuur van dit project wordt gevormd door het verhaal over de verbanning van de emigrant voor wie Palestina nog slechts een herinnering is. Ook is het belangrijk de tijd te nemen om zich de ondergane gewelddaden voor de geest te halen en om het verleden achter zich te kunnen laten.

Naïm Khader

Op 1 juni 1982 werd om 9 uur ’s ochtends voor de deur van zijn woning in Brussel de 41-jarige Naïm Khader doodgeschoten. Khader was de zesde vertegenwoordiger van de PLO die om het leven werd gebracht maar het was de eerste politieke aanslag van die aard in ons land.

In Dhakara - het Arabische woord voor “herinneren” - worden herinneringen opgehaald aan enkele van die vermoorde PLO-vertegenwoordigers.

Wael Zwaiter (vertegenwoordiger van de PLO in Rome) en Mahmoud Hamshari (vertegenwoordiger in Parijs) waren allebei het doelwit van de Israelische “Operatie Wraak van God”, een vergeldingsactie voor de aanslag op de Israelische atleten tijdens de Olympische Spelen in Munchen in 1972.

Enkele jaren later, in 1978, werd Ezzedin Kallak (vertegenwoordiger in Parijs) doodgeschoten. Ezzedin Kallak wandelde graag langs de Seine waar hij in de kiosken op zoek ging naar oude postkaarten van Palestina. Naast het relaas van de moorden is Dhakara het verhaal van het exil, van de emigranten voor wie “Palestina” nog slechts een herinnering is.

Omdat de tragedies voor het Palestijnse volk zich opstapelen in een ijzig tempo is er nooit tijd geweest voor de herinneringen. Dit project is een poging om bij te dragen aan de persoonlijke geschiedschrijving van dit volk, aan de verwerking van de gebeurtenissen via een vertelling.

Première: 23 oktober 2008, Les HALLES de SCHAERBEEK, Brussel

De Parade ging met Dhakara op tournee in Palestina, Syrië, Jordanië en Libanon, wat interessante nagesprekken oplevert en de betrokkenheid van het acteerwerk alleen maar verhoogd heeft.